A caridade é humilhante porque se exercita verticalmente, desde a cima; a solidariedade é horizontal e implica respeito mútuo.
— Eduardo Galeano
Amosando publicacións coa etiqueta América do Sul. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta América do Sul. Amosar todas as publicacións

mércores, 14 de outubro de 2015

Os povos coa Venezuela: Integración latinoamericana. A hora dos povos

A continuación reproducimos, verquido para o noso idioma, o comunicado da campaña internacional "Os povos coa Venezuela", da que Mar de Lumes - Comité Galego de Solidariedade Internacionalista fai parte.
Tócanos a nós, compañeiros e compañeiras, ser os parteiros do novo tempo, os parteiros da nova historia, os parteiros da nova integración, os parteiros da ALBA, a Alternativa Bolivariana para as Américas, para os povos da América, unha verdadeira integración libertadora, para a liberdade, para a igualdade, para a xustiza e para a paz. Só nós, unidos, podemos facelo e, ademais, soterrar o capitalismo para parir o socialismo do século XXI, un novo proxecto histórico socialista.   
Discurso do Comandante Chávez na Contracimeira do Non á ALCA realizada no Mar da Prata, en 2005. 


Hugo Chávez apostou, desde a súa chegada ao goberno, pola integración latinoamericana e caribeña. Froito deste esforzo, a República Bolivariana de Venezuela tense convertido en vangarda da unidade no continente, a través da criazón de iniciativas de integración rexional como a Alianza Bolivariana para os Povos da nosa América—Tratado de Cooperación dos Povos (Alba-TCP), a Unión de Nacións Suramericanas (Unasur), o ingreso da Venezuela ao Mercado Común do Sul (Mercosur), e a Comunidade de Estados Latinoamericanos e Caribeños (Celac) — este último formado en Caracas en 2012.

Retomando o soño bolivariano da Patria Grande, estes novos mecanismos de integración baséanse en novas lóxicas como a solidariedade, a cooperación, a equidade ou o respecto á soberanía e autodeterminación dos povos. Un camiño aberto cara á solución de problemas estruturais como a pobreza, o desemprego e a exclusión social, que enfermaban a toda a rexión.

A vitoria da Revolución Bolivariana fai dezasete anos puxo sobre a palestra a urxente necesidade de crear unha axenda alternativa conxunta para enfrontar a hexemonía imperial de EEUU sobre o noso continente. Sen dúbida, a derrota do proxecto neoliberal e imperialista do ALCA (Área de Libre Comercio para as Américas), formulado por EEUU na I Cimeira das Américas, realizada en Miami en 1994, constituiu unha vitoria para os povos que se uniron pola defensa da súa soberanía contra un tratado que desencadease o aumento da pobreza, o saqueo das nosas fontes de riqueza e a profundización das desigualdades. Mentres se enardecían as loitas contra o ALCA, desde Cuba e Venezuela partiu a iniciativa solidaria da creación da ALBA, como espazo de integración e complementariedade para o desenvolvemento humano e social, ademais de político e económico, priorizando a educación, a saúde, as loitas ambientais e o combate contra o analfabetismo, a fame e a exclusión social. O 14 de decembro de 2004, os presidentes Hugo Chávez e Fidel Castro asinaron a primeira declaración conxunta na Habana, á que se han ir sumando outros gobernos progresistas da rexión como Bolivia, Nicaragua, a Mancomunidade de Dominica, Antigua e Barbuda, Ecuador, San Vicente e As Granadinas, Santa Lucía, San Cristóbal e Neves e Selecta.

No ano 2008, mentres se desataba a forte crise económica en EEUU que atinxiría case todo o mundo capitalista, en todos os países de ALBA e Petrocaribe produciuse un crecemento do 25% do Produto Interno Bruto (PIB), que permitiu manter e incrementar os seus índices de desenvolvemento humano. En materia educativa, máis de 5 millóns de persoas foron alfabetizadas; Cuba, Venezuela, Bolivia e Nicaragua foron declaradas libres de analfabetismo, e máis do 90% das nenas e nenos están escolarizadas/os. No que respecta á saúde pública, máis de 7,5 millóns de persoas foron atendidas gratuitamente e lévanse graduado máis de 21.000 médicas/os comunitarias/os integrais.

A política internacional da Revolución Bolivariana, baseada na solidariedade e a complementariedade, foi apoiada polos líderes progresistas e os povos da rexión, e continuada polo actual presidente da República Bolivariana, Nicolás Maduro, quen participou como chanceler de Venezuela, xunto ao Comandante Chávez, durante estes anos de creación de acordos, convenios e organismos internacionais para integración dos povos.

Neste outubro, mes que lembra a invasión e o saqueo sufrido polos povos orixinarios que habitaban o continente precolombino, mes transformado polas nosas revolucións en Resistencia Indíxena, a campaña "Os povos coa Venezuela" quere lembrar o carácter integrador e solidario que tivo desde o seu nacemento a Revolución Bolivariana.

Organismos como a Unasur, Petrocaribe, a Alba ou a Celac son exemplos do profundo proceso transformador que viviron durante estes anos Latinoamérica e o Caribe. O Comandante Chávez, e o seu chanceler e actual presidente Nicolás Maduro, lideraron eses esforzos colectivos, xunto a Evo Morais, Rafael Correa, Fidel Castro e outras e outros líderes rexionais, promovendo e abrazando a unidade dos povos. Todos comprenderon que a integración non era só un método de vinculación comercial, senón un proceso cultural e social que pasa pola concreción dunha identidade común latinoamericana.


Para adesións e máis información:
- Correo: LosPueblosConVenezuela@gmail.com
- Facebook: Los Pueblos con Venezuela
- Twitter: @PueblosConVzla

Subscrebe a nosa axenda solidaria!

domingo, 1 de febreiro de 2015

Colombia: o dilema a definir entre todos

Nos últimos tempos téñense xerado enormes expectativas sobre o proceso de paz en Colombia que están a negociar na Habana representantes do goberno daquel país e das FARC-EP. Tras a tregua unilateral e indefinida decretada pola guerrilla consideramos de enorme interese reproducir este texto de Timoleón Jiménez, Xefe do Estado Maior Central das FARC-EP botando luz sobre a situación actual e das necesidades do proceso.

De acordo co informado pola grande prensa, ás tres da tarde do día 5 de febreiro terá lugar unha reunión entre a Unidade Nacional, o alto mando militar colombiano e o ministro da defensa, na cal a coalición do goberno do Presidente Juan Manuel Santos comunicará á cúpula castrense que as forzas armadas oficiais non serán as perdedoras na asinatura dun acordo final coas FARC, co obxectivo de as tranquilizar para que non se opoñan ao proceso de paz.

O acordo sobre a referida reunión xurdiu doutra reunión celebrada en palacio entre os voceiros da Unidade Nacional, o ministerio de defensa e o propio Presidente da República. Alí terían decidido a necesidade de blindaren as forzas armadas de maneira tal que non vaian resultar prexudicadas polo pactado en materia de xustiza na Mesa da Habana. E é esa determinación a que se pensa dar a coñecer ao corpo de xenerais na data mencionada.

Aténdonos ao informado publicamente, ademais das garantías xudiciais aos militares no pós-conflito, nesa reunión tratarase o trámite do proxecto en curso sobre foro penal militar e o compromiso oficial de o sacar adiante, alén de calar as voces que dentro das forzas militares teñen manifestado disimuladamente a súa disconformidade cos desenvolvementos do proceso de paz que se adianta coas FARC-EP na Habana.

Nesa tripla dirección, o senador Roy Barreras, protagonista central da reunión preparatoria, declarou ante os medios que se aplicarán beneficios de xustiza transicional a guerrilleiros e militares, pero non coa mesma vara de medir. Deberá haber un capítulo especial para a forza pública. No mesmo sentido, o senador Armando Benedetti saíu a dicir que haberá que buscar unha xustiza transicional para os militares, na cal eles teñan dereito a un indulto.

É dicir, que haberá dúas xustizas transicionais completamente diferentes: unha para a insurxencia e outra para os integrantes das forzas armadas. Pola súa banda, tamén escoitamos declaracións do voceiro oficial na Mesa por parte do goberno, Humberto de la Calle, nas que se refire ás diferenzas coas FARC en materia de xustiza transicional e aos esforzos que haberá que realizar para as superar e atinxir un punto de encontro.

Tamén soubemos uns días atrás da rolda de prensa concedida polo xeneral Óscar Naranjo ao redor das próximas sesións da Mesa, os mecanismos a implementar e a forma como se haberán de desenvolver as discusións. Todo o anterior deixa claro que existen definicións por parte do goberno nacional en todas as materias pendentes, sobre o cal non dubida en informar o público, malia non ter tratado nen concertado nada aínda a respeito diso connosco.

Xa se manexa na prensa o contido que terán as discusións da Subcomisión Técnica sobre o fin do conflito, malia que as delegacións das partes na Habana aínda non abordasen o tema do mandato que deberá ter a referida subcomisión para o seu traballo. Do mesmo xeito, axítase o debate arredor da conformación ou participación das FARC nun corpo de policía ou xendarmería rural cando tal asunto nen sequera foi mencionado na Mesa.

Todas esas cuestións deben orixinarse, cremos, no afán do goberno nacional por tranquilizar diversos sectores ou grupos de interese relativamente ao que, no fin das contas, podería saír da Mesa. A actitude do Presidente Santos após o seu retiro espiritual de Cartaxena parece dirixida a fortalecer ao máximo no ánimo da nación a vontade de apoiar o proceso de paz da Habana, e iso está ben. O discutíbel é se para o facer convén axitar tanta expectativa incerta.

No pasado, houbo unha posición tan radical por parte do goberno con relación á divulgación dos contidos que se discutían na Mesa, insistiuse tanto na denominada confidencialidade e na inconveniencia de se referir en público a temas delicados pendentes de abordar, que a repentina actitude contraria non deixa de chamar a atención. Máis cando aparece ligada ás présas, prazos e conxunturas electorais mediante as cais parece que se tenta presionarnos.

Supomos que o goberno do Presidente Santos sabe ben o que está a facer, aínda que non deixa de nos intranquilizar. Sería inxusto da nosa parte non recoñecer a boa vontade oficial en colaborar e mesmo facilitar cada un dos movementos que foi necesario realizar tanto para a recomposición da nosa delegación como para a integración da Subcomisión Técnica. Niso o Presidente e demais autoridades demostraron grande seriedade. E debe recoñecerse.

Aínda que no noso parecer, esa mesma seriedade pode ser cuestionada ao observar o mar de especulacións que circulan, entre outros, sobre os temas a que nos referiamos. Ou por exemplo nun asunto tan crucial como o do cesar-fogo bilateral. Tras recoñecer o cumprimento pola nosa banda do compromiso adquirido a partir de 20 de decembro do ano anterior, o Presidente insinuou formalmente que a súa bilateralidade sería un próximo obxecto de discusión.

Isto, cando na realidade estaba a se referir ao pactado no Terceiro Ponto do Acordo Xeral sobre o final do conflito, é dicir: o cesar-foto bilateral que haberá de ter lugar cando se asine un acordo final que, a verdade, non sentimos tan próximo. Continuamos a sofrer permanentes arremetidas por parte das forzas armadas regulares, derramando sangue guerrilleiro, que é sangue do pobo colombiano en loita. Así é moi difícil continuar.

Xa o dicía o Comandante Fidel Castro Ruz na súa máis recente mensaxe pública, ao se referir aos achegamentos entre os gobernos dos Estados Unidos e Cuba: defender a paz é un deber de todos. A humanidade enteira loita contra quen fixo da violencia e a guerra o mecanismo predilecto para acrecentar e defender as súas fortunas. A paz, realmente, é unha aspiración dos pobos secularmente sometidos polas armas dos propietarios.

É necesario que unha inmensa maioría de colombianos se poña en pé para facer saber á oligarquía gobernante que non está disposta a continuar soportando a súa guerra nen os seus crimes. Está ben: estamos dispostos plenamente a facer política polas vías pacíficas e civilizadas, mais para iso requírese que os donos do poder depoñan definitivamente a súa actitude e condutas violentas. Diso se fala na Habana, e ese cardinal dilema debemos definilo entre todos.

TIMOLEÓN JIMÉNEZ
XEFE DO ESTADO MAIOR CENTRAL DAS FARC-EP

Montañas de Colombia, 27 de xaneiro de 2015.

**Orixinal en Resumen Latinoamericano. Tradución para o galego de mardelumes.org

venres, 31 de outubro de 2014

Solidariedade co povo mexicano! Non ao Estado-narco!

Os últimos acontecementos en Ayotzinapa, México, coa desaparición forzada de 43 estudantes e o asasinato previo doutros 13, non só ten abalado a sociedade mexicana como tamén ten producido unha fonda vaga de indignación internacional, particularmente arredor dos grupos e organizacións de solidariedade que nas últimas semanas veñen manifestándose e realizando actos diversos nos que denunciar as mentiras do Estado mexicano e a súa ligazón indisolúbel co narco.

Desde Mar de Lumes organizamos o 29 e 30 de outubro dous actos explicativos co obxectivo de introducir en Galiza a complexísima e amiúdo descoñecida realidade mexicana. O primeiro deles, celebrado en Moaña xunto co colectivo Avante Morrazo, contou coa participación do galego Manolo Pipas, que falou desde a súa experiencia directa en comunidades insurxentes en Chiapas e Oaxaca, e de Gabriela Gutiérrez Espinosa, mexicana afincada en Galiza, que relatou a situación xeral dun poder político que emprega o narco como escusa e como forza paramilitar simultaneamente.

O segundo dos actos, celebrado na Libraría Andel de Vigo, correu a cargo de Carlota Garrido, militante internacionalista que ten colaborado con diferentes organizacións de solidariedade coas insurxencias mexicana, e que explicou a tradición de antisistémica das Escolas Normais Rurais mexicanas e a súa ligazón con procesos revolucionarios en Ayotzinapa e noutros lugares, e que puxo en relación precisamente estas vagas de represión criminal ordenadas pola cúpula do Estado coa resistencia fronte ao avanzo de políticas ultraliberais e de sometemento aos intereses do imperialismo, particularmente exercido no caso mexicano desde os Estados Unidos.

Entre as persoas asistentes, por volta de 70 entre ambos actos, tamén se aproveitou as quendas de comentarios e preguntas para apontar a responsabilidade dese imperialismo e mesmo para introducir novas liñas argumentais, como as redes de migración clandestinas que pasan por México ou a posibilidade dunha confluencia das diferentes loitas que están neste momento travadas nos diferentes Estados mexicanos.

En Mar de Lumes - Comité Galego de Solidariedade Internacionalista estamos firmemente convencidas da necesidade de denunciar publicamente o masacre de Ayotzinapa e o resto de actos de terrorismo de Estado, amiúdo esquecidos en Galiza. E, máis aínda, de o pór acima da mesa como ese Estado criminal, capaz de desaparecer forzadamente os seus propios estudantes, está a ser avalado politicamente polo Estado español diante da UE, aparecendo como máis un dos Estados "democráticos" do mundo. Testemuños como os de Manolo Pipas, Gabriela Gutiérrez e Carlota Garrido din o contrario.

martes, 18 de marzo de 2014

Chávez Sempre!


Nun acto repleto de grandes momentos no interior do Auditorio García Barbón de Vigo, o pasado día 15 de marzo, Mar de Lumes participou, xunto con outras, como organización colaboradora na Homenaxe Nacional a Hugo Chávez organizada pola Associaçom Galega de Amizade com a Revoluçom Bolivariana (AGARB) e o Consulado de Venezuela en Galiza.

En conmemoración do primeiro ano da morte do Comandante Hugo Chávez, o acto tornouse nunha afirmación emotiva que foi alén da solidariedade obrigada entre os povos, até á amizade e o recoñecemento profundo das achegas que a Revolución Bolivariana está a traer para a humanidade toda, e non só para Venezuela.  

Eis unha selección de fotografías da homenaxe, cortesía de GzFoto.


O cantautor Xosé Constenla


Uxía Senlle e Sérgio Tannus


Sés


Serafín González, en nome da CIG


Os tres trebóns


Zurrumalla


Liska!


A Cónsul Xeral da Venezuela,  Luisana Sánchez Cohen


O coordenador da AGARB, Xavier Moreda