Manifesto «Tantaz tanta»

Mar de Lumes — Comité Galego de Solidariedade Internacionalista, como organización vocacionada para a promoción da solidariedade entre os pobos, quer expresar a súa repulsa máis firme perante a acción policial, xudicial e mediática que o Estado español, máis unha vez, executa contra a resolución do conflito basco e contra as persoas que, dun xeito ou de outro, traballan para promovela. É por iso que apoiamos a iniciativa antirrepresiva lanzada por aquelas organizacións que viñan colaborando con Herrira e facemos noso tamén o manifesto que as reúne e que incluímos a continuación.

«Tantaz tanta» | «Gota a gota»

Unha maré polos dereitos dos presos bascos
Unha maré pola resolución do conflito

Os partidos políticos, sindicatos e organizacións sociais que comparecemos hoxe nesta roda de imprensa, queremos trasladar á opinión pública unha valoración conxunta da operación desenvolvida contra o movemento popular Herrira, así como publicitar a resposta que conxuntamente iremos dar perante este acontecemento.

Antes de máis, queremos sinalar que as organizacións aquí presentes nos relacionamos con normalidade con Herrira, e continuaremos facéndoo. Temos partillado moito, temos traballado conxuntamente e hai entre nós lazos organizacionais e interpersoais. A detención de tantos militantes e responsábeis desta organización énchenos de mágoa e indígnanos. Por iso, antes de máis, queremos manifestar a nosa solidariedade cos detidos e coas detidas e coas súas familias. Non ocultamos, tampouco, o noso temor polo tratamento que poidan estar a receber nas últimas horas en sede policial.

Manifestamos o noso máis firme rexeitamente á decisión política que inspira esta acción xudicial, policial e mediática. Tal decisión vulnera os máis elementares dereitos e liberdades democráticas. Herrira é unha organización ben coñecida no noso pobo: actúa abertamente, relaciónase e procura colaboración con infinidade de organizacións sociais e políticas da nosa contorna; e todas as súas iniciativas tiveron tres características que nos parece fundamental subliñar neste momento: foron iniciativas pacíficas, procuraron a pluralidade en base ao entendemento, e trataron sempre da defensa dos dereitos humanos.

Sendo así, para nós, resulta evidente que este atropelo ten un obxectivo político, ou varios. O primeiro e mais evidente é o de criminalizar a defensa dos dereitos dos presos e das presas políticas bascas. E iso no horizonte dunha próxima sentenza sobre o inhumano alargamento das condenas que o Estado español practica coas persoas presas. Con esta criminalización, o goberno español adiántase ao tribunal europeo de dereitos humanos no caso de se producir un eventual fallo contrario á razón de estado.

En segundo lugar, esta operación pretende alargar sine die o período político do pacto antiterrorista, infestado de macrosumarios e ilegalizacións. Trátase de estorbar o traballo político dun amplo espazo do noso pobo que avoga polas solucións, condenándoo a un pantano antirrepresivo, e impedindo o seu desenvolvemento. Ese é o obxectivo do chamado «inmobilismo» do estado, que é unha mobilización obstinada de todos os aparatos represivos, xudiciais, institucionais e mediáticos como única axenta para Euskal Herria.

En terceiro lugar, parece evidente que esta macro-operación pretende ser unha cortina de fumaza sobre os innúmeros problemas que enfrenta o actual partido de goberno español, como son —por citar apenas dous— os casos de corrupción ou o auxe das reivindicacións nacionais polo dereito a decidir. Que esta operación teña, aínda, lugar precisamente cando o goberno se está a negar a deter torturadores reclamados pola xustiza exemplifica á perfección esta idea.

En cuarto lugar, consideramos que operacións como a que nos ocupa pretenden tamén que a cuestión dos presos e das presas se torne un problema duns poucos. Por iso, temos que lembrar que as organizacións aquí presentes temos un compromiso inequívoco cos dereitos das persoas presas e refuxiadas; un compromiso que non vai descrecer por mais que o estado se empeñar. Nese sentido, a operación é, dalgunha maneira, unha operación contra nós propios e propias, porque vimos colaborando desde hai tempo con Herrira na defensa deses dereitos.

Por todo isto, cremos que debemos impulsar unha resposta ampla e decidida contra esta operación inxusta. Cóntanse por ducias as iniciativas locais e comarcais de resposta que se puxeron en andamento desde onte pola mañá no noso pobo. Canda elas, as organizacións aquí presentes anunciamos a celebración dunha manifestación nacional en Bilbo para o próximo sábado 5 de outubro, que sairá de La Casilla ás 15h30. O noso obxectivo é trasladar ao estado español o sentimento da sociedade basca perante estes atropelos, así como expresar a nosa solidariedade cos detidos, exixindo a súa inmediata liberación.

As organizacións convocantes do acto traballaremos para que esta mobilización concite as máis amplas adesións ao longo desta semana. Isto é, traballaremos como fai Herrira: «Tantaz tanta», gota a gota, á procura do entendemento na defensa dos dereitos e liberdades de todas e todos.

Ver máis

Manifesto por un Mar de Lumes

Un home da vila de Neguá, na costa de Colombia, puido subir ao alto ceo. Á volta, contou. Dixo que contemplara, desde aló arriba, a vida humana. E dixo que somos un mar de pequenos lumes. 

— O mundo é iso —revelou—. Unha morea de xente, un mar de pequenos lumes.

Cada persoa brilla con luz propria entre todas as demais. Non hai dous lumes iguais. Hai lumes grandes e lumes miúdos e lumes de todas as cores. Hai xente de lume sereno, que nen se inteira do vento, e xente de lume tolo, que enche o ar de faíscas. Algúns lumes, lumes bobos, nen alumean nen queiman, mais outros prenden a vida con tantas ganas que non se lles pode mirar sen palpebrexar, e quen se achega, encéndese. 

Eduardo Galeano (O mundo)

1. Cada vez é máis difícil vermos con claridade no mundo, mesmo para os que máis teimamos en mirar, con moita atención. Un ar tépedo e negrusco chega dos depósitos de petróleo expoliados no Oriente Medio, dos barcos, avións, estradas, camiños de ferro polos que os povos do mundo continúan a render tributo aos imperios. Os povos somos apenas pezas rotas dun quebra-cabezas que manexan mans alleas, nun xogo con regras trampeadas e no que sempre gañan os mesmos. A guerra contra a humanidade é unha guerra contra a razón, que apaga pouco a pouco pequenos lumes en todo o mundo.

2. Palpebrexar é acender os lumes. Unir as pezas, reconstruir o puzzle. A solidariedade antes era unha mostra de xenerosidade; hoxe é unha necesidade. Se onte era un deber loitar contra a lóxica imperial, hoxe é unha cuestión de supervivencia: local, nacional, rexional, continental e mundial. Tres campos fundamentais chaman a nosa atención:

a) a constelación de movimentos sociais, revolucións, saltos e transformacións que nos chegan da América Latina; a América de veas ensanguentadas que arrasaron os imperialismos hispano e portugués; a América que nos ensina leccións a nós, invisíbeis neste curruncho de Europa, e que algún día fará fronte ao veciño abusón que teñen no norte, que sempre se creu con dereito a estender o seu patio;

b) o mundo árabe e islámico, espazo sulcado polo colonialismo europeo durante anos, criminalizado pola prensa occidental e que debe exercer a súa propia voz e a súa resistencia; todos os povos do mundo temos unha débeda pendente cos povos palestino e saariano, mais tamén co iraquí, afgano, libio ou sirio entre outros,  agredidos con saña por un imperialismo insaciábel;

c) e finalmente esa outra Europa que nos furtan os meios de desinformación masiva; temos moitos nomes para vestila lentamente a esta outra Europa tan descoñecida, para enchela de prendas humildes pero orgullosas: a dos povos, a dos movimentos sociais, dos traballadores, da mocidade e das mulleres. Nomeadamente os novos povos que pretenden ser soberanos: a Irlanda, a Bretaña, os Países Cataláns, a Córsega, a Occitania, Euskal Herria, e tamén o noso, a Galiza.

3. Unha nación invisíbel tamén é unha nación imposíbel. Vivemos nun pequeno país atlántico, de historia, cultura e lingua milenarias, que é invisíbel no mundo. Pero para chegar á idea de invisibilidade hai que recoñecer a existencia do visíbel. Para falar da Galiza invisíbel hai que pensar nunha Galiza visíbel.

4. Pedírannos madurez, resignación, conformismo ou rendición. Pero todo isto xa o escoitamos moitas veces. Nós imos falar de liberdade, de memoria e de futuro; imos construír, no océano da asfixia, unha pequena illa de dignidade, unha minúscula Cuba de inconformistas.

5. Non imos construír outra pirámide. Construímos de abaixo para acima a democracia participativa que non se subsitúe por spots publicitarios, pola tiranía das marcas e o consumo.

Para avanzar, en diagonal, en zigue-zague, pero sen intermitencias. Colabora, contribúe, achégate a este pequeno Mar de Lumes. E que prenda o mundo!

Ver máis